မုဆိုး၏ သားတော် ဇာတ်တော်

မုဆိုး၏ သားတော် ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက သာဝတ္ထိပြည်၌ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်း၏သားတော်တစ်ပါးသည် နန်းတော်အပြင်သို့ မထွက်ဖူး၊ လေကိုပင် မရှူဖူးသော သူငယ်ကလေး ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားသည် နန်းတော် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရှုနေခိုက်၊ အဝေးမှ လျှပ်တပြက် ထွက်ပေါ်လာသော မုဆိုးတစ်ယောက်ကို မြင်လေသည်။ ထိုမုဆိုးသည် အလွန်ခွန်အားကြီးပြီး၊ လေးကို မြှောက်ကိုင်ကာ သားကောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပုံကို မင်းသားသည် အံ့သြစွာ မြင်တွေ့ရသည်။

“အဘယ်သူနည်း ထိုသူကား၊ အလွန်ခွန်အားကြီးလှချေတကား!” မင်းသားသည် အပျိုတော်တစ်ယောက်ကို မေးမြန်းလေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ထိုသူကား မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တောထဲ၌ သားကောင်တို့ကို လေးမြားဖြင့် ပစ်ခတ်ဖမ်းဆီး၍ အသက်မွေးသူ ဖြစ်ပါသည်” ဟု အပျိုတော်က ပြန်ကြားလေသည်။

မင်းသားသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မုဆိုး၏ အသက်မွေးမှုအပေါ် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ နန်းတော်အတွင်း၌ နေရသည်မှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည်နှင့်အမျှ၊ သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ပြေး၍ မုဆိုးအဖြစ် အသက်မွေးလိုစိတ် ပေါ်လာသည်။ မင်းသားသည် နန်းတော်မှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးကာ မုဆိုးအဖြစ် အသက်မွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်းသားသည် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မုဆိုးတစ်ဦးကို ရှာဖွေလေသည်။ ကြာမြင့်စွာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် အလွန်သနားစဖွယ် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ ရှိသော မုဆိုးတစ်ဦးကို တွေ့လေသည်။ ထိုမုဆိုးသည် ဆင်းရဲမွဲတေလှပြီး၊ အစာငတ်ပြတ်နေပုံရသည်။ မင်းသားသည် ထိုမုဆိုးထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလေသည်။

“အမောင်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆင်းရဲမွဲတေလှသနည်း၊ အစာငတ်ပြတ်နေပုံရပါတကား”

“အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးသည် အလွန်ဆင်းရဲလှပါသည်။ လေးကိုင်၍ သားကောင် မဖမ်းနိုင်သဖြင့် အစာငတ်ပြတ်နေပါသည်” ဟု မုဆိုးက ညည်းတွားလေသည်။

မင်းသားသည် ထိုမုဆိုး၏ အဖြစ်ကို ကြားသိရသောအခါ သနားစိတ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ရွှေလက်ကောက်နှင့် ရွှေဆွဲကြိုးကို ချွတ်၍ မုဆိုးအား ပေးအပ်လေသည်။

“အမောင်၊ ဤရွှေတို့ကို ယူ၍ အစာဝယ်စားလော့။ ငါကား မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သည်၊ နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ ငါသည် မင်းနှင့်အတူ မုဆိုးအဖြစ် အသက်မွေးမည်” ဟု မင်းသားက ပြောလေသည်။

မင်းသားသည် မုဆိုးနှင့်အတူ တောထဲ၌ နေထိုင်ကာ သားကောင် ဖမ်းစားကြသည်။ မင်းသားသည် အလွန်လေ့ကျင့်မှု နည်းပါးသော်လည်း၊ သူ၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် မကြာမီ သားကောင် ဖမ်းဆီးရာ၌ ကျွမ်းကျင်လာသည်။ သူသည် မုဆိုးထက်ပင် ပို၍ သားကောင် ဖမ်းဆီးနိုင်လာသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားသည် အလွန်ကြီးမားသော ကြောင်မင်းတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လေသည်။ ထိုကြောင်မင်းသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖမ်းဆီးရမည့် သားကောင် ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် ကြောင်မင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကြောင်မင်း၏ အလွန်အင်အားကြီးမှုကြောင့် မင်းသားသည် ဒဏ်ရာရရှိလေသည်။

“အမောင်၊ ငါ့ကို ကယ်ပါဦး!” မင်းသားသည် အော်ဟစ်လေသည်။

မုဆိုးသည် မင်းသား၏ အော်သံကို ကြား၍ ပြေးလာလေသည်။ သူသည် သူ၏ လေးနှင့် ကြောင်မင်းကို တိုက်ခိုက်ရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် ကြောင်မင်းကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းသား၊ အသင် အသက်မသေဘဲ ကျေးဇူးတင်ပါသည်” ဟု မုဆိုးက ပြောလေသည်။

“အမောင်၊ သင်၏ ကျေးဇူးကို အဘယ်သို့ ပြန်ဆပ်ရပါမည်နည်း။ သင်သည် ငါ့ကို အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ငါသည် သင့်အား ရွှေတို့ကို ပေးခဲ့သည်။ ယခုမူကား သင်သည် ငါ့ကို အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်” ဟု မင်းသားက ပြောလေသည်။

မင်းသားသည် မုဆိုး၏ သစ္စာတရားနှင့် သူ၏ သတ္တိကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ကြည်နူးလေသည်။ သူသည် မုဆိုးအား သူ၏ ရွှေတိုက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ မုဆိုးအဖြစ် အသက်မွေးမှုမှ ရုန်းထွက်စေလိုကြောင်း ပြောကြားလေသည်။

“အမောင်၊ ငါသည် မင်းအား ငါ့ ရွှေတိုက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်။ သင်သည် မုဆိုးအဖြစ် အသက်မွေးမှုမှ ရုန်းထွက်၍ ငါ့နှင့်အတူ နန်းတော်၌ နေထိုင်ရမည်” ဟု မင်းသားက ပြောလေသည်။

မုဆိုးသည် မင်းသား၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံကာ နန်းတော်သို့ လိုက်ပါလေသည်။ မင်းသားသည် မုဆိုးအား နန်းတော်၌ အလုပ်အကိုင် ပေးအပ်ကာ သူ၏ အသက်မွေးမှုကို ပြောင်းလဲစေလေသည်။ မင်းသားနှင့် မုဆိုးသည် သူငယ်ချင်းအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် ပေးကမ်းခြင်းနှင့် သစ္စာတရား၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။ မင်းသားသည် ဆင်းရဲသား မုဆိုးအား ကူညီခဲ့ပြီး၊ မုဆိုးသည် မင်းသားအား အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းအဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။